Geheimhoudingsovereenkomst eenzijdig (unilaterale NDA) – model

Presentatie

De eenzijdige geheimhoudingsovereenkomst (unilaterale NDA, non-disclosure agreement) legt de verplichting tot vertrouwelijkheid uitsluitend op aan de partij die vertrouwelijke informatie ontvangt, terwijl de verstrekkende partij zelf geen wederkerige verplichting draagt. Zij vindt haar rechtsgrondslag in de contractvrijheid van art. 6:217 e.v. BW; bij schending kan de verstrekkende partij nakoming, schadevergoeding (art. 6:74 BW) of naleving van een boetebeding vorderen. Verschil met een wederzijdse geheimhoudingsovereenkomst: waar een bilaterale NDA beide partijen tot geheimhouding verplicht omdat informatie in beide richtingen wordt uitgewisseld (bijvoorbeeld bij een fusieonderhandeling waarbij beide ondernemingen elkaar inzage geven), is de eenzijdige NDA passend wanneer de informatiestroom eenrichtingsverkeer is: één partij onthult, de andere ontvangt en verwerkt uitsluitend. Typische situaties zijn een due diligence voorafgaand aan een overname (de doelvennootschap onthult, de kandidaat-koper ontvangt), een pitch aan een investeerder (de start-up onthult haar businessplan, de investeerder ontvangt), of het aanbesteden van een opdracht aan een externe dienstverlener (de opdrachtgever onthult gevoelige bedrijfsinformatie). Werking en handhaving: de overeenkomst omschrijft wat als vertrouwelijke informatie geldt (technische, commerciële of financiële gegevens, klantenlijsten, prototypes, knowhow), de toegestane doeleinden van gebruik, de duur van de geheimhoudingsverplichting (vaak 2 tot 5 jaar na het einde van de gesprekken), en de gebruikelijke uitzonderingen (informatie die reeds publiek was, die de ontvangende partij al kende, of die verplicht moet worden vrijgegeven op grond van een wettelijk voorschrift of rechterlijk bevel). Boetebeding: om het bewijs van schade te vergemakkelijken wordt in de praktijk vaak een contractueel boetebeding opgenomen (art. 6:91 e.v. BW), dat de verstrekkende partij toelaat een vooraf bepaald bedrag te vorderen bij bewezen schending, zonder de daadwerkelijke omvang van de schade te moeten aantonen. Wanneer te gebruiken: wanneer één partij vertrouwelijke informatie deelt met een derde (kandidaat-investeerder, kandidaat-koper, externe adviseur, potentiële partner) zonder dat deze derde zelf vergelijkbare informatie terugverstrekt. Partijen: de verstrekkende partij (disclosing party) en de ontvangende partij (receiving party). Essentiële bedingen: de definitie van vertrouwelijke informatie, het toegestane gebruiksdoel, de duur van de verplichting, de uitzonderingen op geheimhouding, en de sanctie bij schending. Veelgemaakte fouten: een te ruime of juist te vage definitie van vertrouwelijke informatie, het ontbreken van een duidelijke einddatum voor de verplichting (wat de overeenkomst onwerkbaar maakt), en het vergeten van de gebruikelijke uitzonderingen, wat de ontvangende partij onredelijk kan beperken.