Umowa o pracę na czas nieokreślony – wzór

Prezentacja

Umowa o pracę na czas nieokreślony jest podstawowym rodzajem umowy o pracę w polskim prawie pracy, uregulowanym w art. 25 Kodeksu pracy (k.p.). Nawiązuje stosunek pracy, w ramach którego pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym, a pracodawca — do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem, zgodnie z art. 22 k.p. Ochrona trwałości zatrudnienia: umowa na czas nieokreślony zapewnia pracownikowi najwyższy poziom ochrony spośród wszystkich rodzajów umów o pracę. Wypowiedzenie takiej umowy przez pracodawcę wymaga wskazania konkretnej i rzeczywistej przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie (art. 30 § 4 k.p.), a w przypadku pracodawców zatrudniających co najmniej 20 pracowników — może podlegać dodatkowo przepisom ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (tzw. ustawa o zwolnieniach grupowych). Okres wypowiedzenia: zgodnie z art. 36 k.p. okres wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony jest uzależniony od stażu pracy u danego pracodawcy: 2 tygodnie przy zatrudnieniu krótszym niż 6 miesięcy, 1 miesiąc przy zatrudnieniu co najmniej 6 miesięcy, oraz 3 miesiące przy zatrudnieniu co najmniej 3 lat. Okres próbny: strony mogą poprzedzić umowę na czas nieokreślony umową na okres próbny (maksymalnie 3 miesiące, art. 25 § 2 k.p.), co jednak nie jest obowiązkowe. Wymiar czasu pracy i wynagrodzenie: umowa musi określać rodzaj pracy, miejsce jej wykonywania, wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi pracy (nie niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę określone corocznym rozporządzeniem Rady Ministrów), wymiar czasu pracy oraz termin rozpoczęcia pracy, zgodnie z art. 29 k.p. Forma: umowa o pracę powinna być zawarta na piśmie; jeżeli nie została zawarta w tej formie, pracodawca ma obowiązek najpóźniej w dniu rozpoczęcia pracy potwierdzić pracownikowi na piśmie ustalenia co do stron, rodzaju i warunków umowy (art. 29 § 2 k.p.). Kiedy stosować: przy zatrudnianiu pracownika na stałe, bez z góry określonej daty zakończenia stosunku pracy, co jest preferowaną przez polskiego ustawodawcę formą zatrudnienia. Strony: pracodawca oraz pracownik. Częste błędy: brak precyzyjnego określenia rodzaju pracy i miejsca jej wykonywania, pominięcie obowiązkowych informacji dodatkowych przekazywanych pracownikowi zgodnie z art. 29 § 3 k.p. (np. o normach czasu pracy, zasadach BHP), oraz ustalanie wynagrodzenia poniżej ustawowego minimum.

Informacje do spersonalizowania