Αναγνώριση χρέους – υπόδειγμα

Παρουσίαση

Η αναγνώριση χρέους είναι ένα έγγραφο με το οποίο ο οφειλέτης δηλώνει ρητά και ανεπιφύλακτα ότι οφείλει σε συγκεκριμένο δανειστή ένα ορισμένο χρηματικό ποσό, αναφέροντας κατά κανόνα την αιτία προέλευσης της οφειλής και τον τρόπο εξόφλησής της. Στηρίζεται στους γενικούς κανόνες του ενοχικού δικαίου του Αστικού Κώδικα περί γένεσης, βεβαίωσης και απόδειξης ενοχών, χωρίς να αποτελεί ιδιαίτερο ενοχικό θεσμό με δικό της αυτοτελές νομικό καθεστώς. Διαφορά από τη σύμβαση δανείου: η σύμβαση δανείου είναι εκείνη η οποία γεννά την ίδια την υποχρέωση αποπληρωμής — ο δανειστής παραδίδει ένα ποσό στον δανειολήπτη, ο οποίος αναλαμβάνει την υποχρέωση να το επιστρέψει. Αντίθετα, η αναγνώριση χρέους δεν δημιουργεί νέα ενοχή, αλλά επιβεβαιώνει και τεκμηριώνει μια οφειλή που ήδη υφίσταται, ανεξαρτήτως της αιτίας γένεσής της: μπορεί να αφορά ένα παλαιότερο άτυπο δάνειο που δεν καταγράφηκε εγγράφως, μια προκαταβολή που δεν επεστράφη, ένα ανεξόφλητο τιμολόγιο μεταξύ ιδιωτών, ή οποιαδήποτε άλλη χρηματική οφειλή. Η αναγνώριση έχει επομένως κατά κανόνα διαπιστωτικό (δηλωτικό) χαρακτήρα: δεν ιδρύει η ίδια την οφειλή, αλλά βεβαιώνει την ύπαρξή της, γεγονός που διευκολύνει σημαντικά τον δανειστή ως προς την απόδειξή της. Αποδεικτική αξία: όταν η αναγνώριση χρέους συντάσσεται ως ιδιωτικό έγγραφο και φέρει την υπογραφή του οφειλέτη, αποτελεί ισχυρό αποδεικτικό μέσο σε ενδεχόμενη δικαστική διαδικασία, καθώς κατά τους κανόνες του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας για την αποδεικτική δύναμη των ιδιωτικών εγγράφων, ο υπογράφων δεν μπορεί ευχερώς να αμφισβητήσει το περιεχόμενο και την υπογραφή που ο ίδιος έθεσε. Αυτό μετατοπίζει ουσιωδώς το βάρος απόδειξης υπέρ του δανειστή. Πότε χρησιμοποιείται: όταν μια οφειλή έχει ήδη γεννηθεί (άτυπο δάνειο μεταξύ γνωστών ή συγγενών, ανεξόφλητη προκαταβολή, εκκρεμής λογαριασμός μεταξύ ιδιωτών ή μεταξύ ιδιώτη και επιχείρησης) και τα μέρη επιθυμούν να την τεκμηριώσουν εγγράφως, ώστε να αποφευχθούν μελλοντικά αποδεικτικά προβλήματα. Μέρη: ο οφειλέτης (ο οποίος αναγνωρίζει το χρέος) και ο δανειστής. Ουσιώδη στοιχεία: το αναγνωριζόμενο ποσό, η αιτία της οφειλής, το πρόγραμμα ή ο τρόπος εξόφλησης, ενδεχόμενος όρος τόκου, και οι συνέπειες σε περίπτωση μη εκπλήρωσης. Συνήθη λάθη: η παράλειψη αναφοράς της αιτίας της οφειλής (η οποία αποδυναμώνει την αποδεικτική αξία του εγγράφου), η έλλειψη συγκεκριμένου προγράμματος αποπληρωμής, και η σύγχυση της αναγνώρισης χρέους με σύμβαση δανείου, ενώ πρόκειται για διαφορετικά νομικά μεγέθη με διαφορετική λειτουργία.

Πληροφορίες προς προσαρμογή