قرارداد کار با مدت نامحدود – نمونه رایگان

ارائه

قرارداد کار با مدت نامحدود سندی است که رابطه استخدامی میان کارفرما و کارگر را بدون تعیین تاریخ پایان مشخص تنظیم می‌کند و تابع قانون کار جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۳۶۹ است. طبق ماده ۱۰ قانون کار، قرارداد کار باید حداقل شامل مشخصات طرفین، نوع کار، حقوق و مزایا، ساعات کار، محل انجام کار و مدت قرارداد باشد. اصل بر مدت نامحدود: در حقوق کار ایران، در صورتی که مدت قرارداد در متن صراحتاً تعیین نشده باشد یا کار موضوع قرارداد ماهیت مستمر داشته باشد، رویه عمومی و روح قانون کار به سمت شناسایی قراردادهایی با ماهیت نامحدود متمایل است، هرچند در عمل بسیاری از کارفرمایان از قراردادهای مدت معین یک‌ساله استفاده می‌کنند. قرارداد با مدت نامحدود معمولاً از حمایت بیشتری در برابر خاتمه خودسرانه برخوردار است. دوره آزمایشی: طبق ماده ۱۱ قانون کار، طرفین می‌توانند مدتی را به‌عنوان دوره آزمایشی کار تعیین کنند که حداکثر آن سه ماه برای کارگران ساده و یک ماه برای سایر کارگران توسط قانون تعیین نشده به‌صراحت اما رویه عمومی کارگاه‌ها معمولاً از سقف سه ماه پیروی می‌کند؛ در طول این مدت هر یک از طرفین حق دارد بدون اخطار قبلی رابطه کار را خاتمه دهد. خاتمه قرارداد: برخلاف قرارداد مدت معین که با پایان مدت خاتمه می‌یابد، خاتمه قرارداد مدت نامحدود مستلزم رعایت تشریفات قانون کار از جمله موارد پیش‌بینی‌شده در فصل ششم قانون کار (نظیر اخراج موجه با رأی مراجع حل اختلاف کار، استعفای کارگر، یا بازنشستگی) و پرداخت حقوق و مزایای پایان کار مانند سنوات خدمت است. ارکان اصلی: مشخصات طرفین، عنوان شغلی و شرح وظایف، محل انجام کار، حقوق پایه و مزایا، ساعات کاری، تاریخ شروع، دوره آزمایشی (در صورت توافق)، و شرایط خاتمه همکاری. اشتباهات رایج: عدم درج دقیق حقوق و مزایای قانونی از جمله بیمه تأمین اجتماعی؛ نامشخص گذاشتن ساعات کار و اضافه‌کاری؛ و استفاده نادرست از عنوان «قرارداد کار مدت معین» برای مشاغلی که ماهیتاً دائمی و مستمر هستند. این سند صرفاً یک الگوی عمومی است و باید متناسب با نوع شغل و مقررات کارگاه، پیش از استفاده توسط یک متخصص حقوق کار بازبینی شود.

اطلاعات قابل سفارشی‌سازی

• نام کارفرما / شرکت