ما از کوکیها استفاده میکنیم برای بهبود تجربه شما در سایت ما. کوکیهای کاملاً ضروری برای عملکرد سرویس همیشه فعال هستند. درباره سیاست کوکیهای ما بیشتر بدانید
قرارداد کار با مدت معین سندی است که رابطه استخدامی کارگر و کارفرما را برای مدت مشخصی تنظیم می‌کند و با پایان آن مدت، بهطور اصولی و بدون نیاز به تشریفات اخراج خاتمه مییابد. این نوع قرارداد تابع قانون کار جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۳۶۹ است و باید حداقل شرایط مندرج در ماده ۱۰ این قانون از جمله نوع کار، حقوق، ساعات کار و مدت را در بر گیرد. نکته مهم درباره ماهیت شغل: رویه و بخشنامههای وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در طول زمان محدودیت‌هایی برای استفاده مکرر از قراردادهای مدت معین در مشاغلی با ماهیت مستمر (کارهایی که جنبه غیرموقت دارند) اعمال کرده‌اند و در برخی موارد تجدید مکرر قراردادهای موقت برای یک شغل دائمی میتواند به لحاظ قضایی به نفع کارگر و در جهت شناسایی رابطه کاری با ماهیت دائمی تفسیر شود. از این رو توصیه می‌شود پیش از انعقاد یا تمدید مکرر این نوع قرارداد، وضعیت مشخص با مقررات به‌روز وزارت کار و یک متخصص حقوق کار بررسی شود. پایان قرارداد: با فرارسیدن تاریخ پایان مندرج در قرارداد، رابطه کار بهطور اصولی و بدون نیاز به اخطار یا رأی مراجع حل اختلاف خاتمه مییابد، مگر آنکه طرفین کتباً بر تمدید توافق کنند. با این حال، کارگر همچنان مستحق دریافت حقوق و مزایای متناسب با مدت کارکرد از جمله عیدی و سنوات به نسبت مدت خدمت است. ارکان اصلی: مشخصات طرفین، عنوان شغلی و شرح وظایف، مدت دقیق قرارداد (تاریخ شروع و پایان)، حقوق و مزایا، ساعات کاری، و شرایط تمدید احتمالی. اشتباهات رایج: استفاده از قرارداد مدت معین برای مشاغلی که ماهیتاً دائمی هستند بدون توجیه کافی؛ عدم تصریح دقیق تاریخ پایان قرارداد؛ و فراموش کردن پرداخت مزایای پایان کار متناسب با مدت کارکرد در زمان اتمام قرارداد. این سند صرفاً یک الگوی عمومی است و باید متناسب با نوع شغل و مقررات به‌روز کار، پیش از استفاده توسط یک متخصص حقوق کار بازبینی شود.
نام کارفرما / شرکت
نشانی کارگاه
نام و نام خانوادگی کارگر
کد ملی کارگر
عنوان شغلی
شرح وظایف
حقوق پایه ماهانه
تاریخ شروع قرارداد
تاریخ پایان قرارداد
قابلیت تمدید قرارداد
تاریخ امضای قرارداد