اقرارنامه بدهی – نمونه رایگان

ارائه

اقرارنامه بدهی سندی است که به موجب آن بدهکار (مقر) صراحتاً اقرار می‌کند مبلغ معینی به بستانکار (مقرٌله) بدهکار است. مبنای قانونی این سند قاعده اقرار موضوع مواد ۱۲۵۹ تا ۱۲۸۳ قانون مدنی است که اقرار را «اخبار به حقی برای غیر بر ضرر خود» تعریف می‌کند و آن را از قوی‌ترین ادله اثبات دعوی می‌شناسد. تفاوت با قرارداد قرض: اقرارنامه بدهی برخلاف قرارداد قرض، خود موجد تعهد نیست، بلکه بدهی از پیش موجود را تأیید و مستند می‌کند؛ این بدهی می‌تواند ناشی از یک قرض غیرمکتوب قبلی، یک معامله تجاری، یک پیش‌پرداخت بازنگردانده‌شده، یا هر منشأ دیگری باشد. اقرار کتبی و امضاشده توسط مقر، از نظر اثباتی جایگاه بسیار قوی دارد، زیرا مقر در برابر امضای خود مسئول است و اثبات خلاف آن برای مقر دشوار خواهد بود. ملاحظه شرعی درباره بهره: همانند عقد قرض، در صورتی که بدهی موضوع اقرارنامه ناشی از قرض پول باشد، درج هرگونه مبلغ اضافی با ماهیت بهره یا ربا در اقرارنامه محل اشکال شرعی و حقوقی است. توصیه می‌شود مبلغ اقرارشده صرفاً معادل اصل بدهی باشد. ارکان اصلی: مشخصات مقر (بدهکار) و مقرٌله (بستانکار)، مبلغ دقیق بدهی، منشأ بدهی، تاریخ سررسید بازپرداخت، و در صورت توافق، شرایط اقساط. اشتباهات رایج: عدم ذکر منشأ بدهی که می‌تواند ارزش اثباتی سند را کاهش دهد؛ نامشخص گذاشتن سررسید بازپرداخت؛ و اشتباه گرفتن اقرارنامه بدهی با قرارداد قرض در حالی که ماهیت این دو سند متفاوت است. این سند صرفاً یک الگوی عمومی است و باید متناسب با شرایط خاص طرفین، پیش از استفاده توسط یک متخصص حقوقی بازبینی شود.

اطلاعات قابل سفارشی‌سازی

• نام مقر (بدهکار)

• نشانی مقر