ما از کوکیها استفاده میکنیم برای بهبود تجربه شما در سایت ما. کوکیهای کاملاً ضروری برای عملکرد سرویس همیشه فعال هستند. درباره سیاست کوکیهای ما بیشتر بدانید
قرارداد قرض بین اشخاص حقیقی سندی است که به موجب آن یک شخص (قرضدهنده) مبلغی پول به شخص دیگر (قرض‌گیرنده) تملیک میکند تا وی معادل آن را در سررسید معین بازگرداند. مبنای قانونی این عقد مواد ۶۴۸ تا ۶۵۳ قانون مدنی است که عقد قرض را عقدی تملیکی و لازم می‌شناسد. ممنوعیت ربا و ساختار قرضالحسنه: نکته بسیار مهم حقوقی و شرعی این است که طبق فقه امامیه و رویه غالب حقوق ایران، شرط دریافت هرگونه مبلغ اضافی (بهره یا ربا) در قبال قرض دادن پول، باطل و حرام تلقی میشود. به همین دلیل، قراردادهای قرض میان اشخاص حقیقی در ایران معمولاً بهصورت «قرضالحسنه» یعنی بدون هیچ‌گونه بهره یا زیادت تنظیم می‌شوند. این الگو نیز بر همین اساس (بدون بهره) طراحی شده است و توصیه اکید میشود از درج هرگونه بند بهره یا جریمه تأخیر با ماهیت بهره خودداری شود، زیرا چنین شرطی میتواند باطل تلقی گردد. تفاوت با سایر اسناد: قرارداد قرض ماهیتاً موجد تعهد است (لحظه تحویل مبلغ، تعهد بازپرداخت ایجاد میشود)؛ این با اقرارنامه بدهی متفاوت است که صرفاً بدهی از پیش موجود را تأیید میکند بدون آنکه الزاماً تفصیل منشأ آن (قرض، معامله دیگر) را تصریح کند. ارکان اصلی: مشخصات قرضدهنده و قرض‌گیرنده، مبلغ قرض، تاریخ تحویل مبلغ، سررسید بازپرداخت (یک‌جا یا اقساطی)، و در صورت تمایل، وجود ضامن یا وثیقه. اشتباهات رایج: درج بند بهره یا سود که میتواند بند مربوطه یا حتی کل قرارداد را از منظر شرعی و حقوقی با ابهام مواجه کند؛ عدم تعیین دقیق سررسید بازپرداخت؛ و فراموش‌کردن اخذ ضامن یا وثیقه در قرضهای با مبلغ قابلتوجه. این سند صرفاً یک الگوی عمومی است و باید متناسب با شرایط خاص طرفین، پیش از استفاده توسط یک متخصص حقوقی بازبینی شود.
نام قرضدهنده
نشانی قرضدهنده
نام قرض‌گیرنده
نشانی قرض‌گیرنده
مبلغ قرض
تاریخ تحویل مبلغ به قرض‌گیرنده
شرایط و سررسید بازپرداخت
نام ضامن (در صورت وجود)
تاریخ امضای قرارداد