Zero Trust (امنیت بدون اعتماد)

مدل Zero Trust (اعتماد صفر) معماری امنیتی است که بر اساس اصل «هرگز اعتماد نکن، همیشه تأیید کن» — برخلاف مدل محیطی کلاسیک که به همه چیز درون شبکه شرکت اعتماد می‌کند. ستون‌های آن عبارتند از: تأیید مستمر هویت (MFA در هر دسترسی)، کمترین امتیاز (دسترسی کاملاً محدود به نیاز عملیاتی)، جزء‌بندی ریز (جداسازی خدمات)، بازرسی ترافیک (شامل داخلی)، و نظارت در زمان واقعی. در زمینه امضای الکترونیکی، Zero Trust در چند سطح اعمال می‌شود: دسترسی به HSM (هیچ کلید خصوصی بدون احراز هویت قوی اپراتور در دسترس نیست)، دسترسی به پاکت‌ها (کنترل بر اساس هویت امضاکننده، نه فقط پیوند)، و دسترسی admin (جلسات موقت با لغو خودکار). چارچوب NIST SP 800-207 و راهنمای ANSSI «توصیات بر روی Zero Trust» (2021) الزامات را در فرانسه رسمی‌سازی می‌کنند.