MFA (تایید هویت چندعاملی)

MFA (Multi-Factor Authentication، تایید هویت چندعاملی به فارسی — گاهی به‌اختصار 2FA برای two-factor authentication زمانی‌که دقیقاً دو عامل ترکیب می‌شود) مکانیزم امنیتی است که حداقل دو اثبات هویتی از دسته‌های مختلف را الزام می‌کند:

• عامل دانش (« آن چه می‌دانم ») : رمزعبور، کد PIN، پاسخ به سؤال مخفی، عبارت رمز.
• عامل تملک (« آن چه دارم ») : تلفن‌ی که OTP را از طریق SMS یا اپلیکیشن TOTP دریافت می‌کند (Google Authenticator، Authy، 1Password)، YubiKey یا کلید FIDO2 دیگر، گواهی روی کارت هوشمند.
• عامل ذاتی (« آن چه هستم ») : اثر انگشت، تشخیص چهره، صدا، عنبیه. اجرا‌شده از طریق APIهای بومی سیستم‌های عامل جدید (Face ID، Touch ID، Windows Hello، Android BiometricPrompt).

MFA در مقابل 2FA : 2FA زیرمجموعه دقیق MFA است — دقیقاً دو عامل. MFA می‌تواند دو، سه یا بیش‌تر عامل را ترکیب کند. عموم مردم اغلب این دو واژه را اشتباه می‌گیرند؛ در امنیت B2B و حقوقی، MFA واژه عمومی است.

MFA و امضای الکترونیکی : امضای الکترونیکی پیشرفته (AES) تایید هویت قوی امضاکننده را الزام می‌کند، که عملاً به MFA (معمولاً ایمیل + OTP SMS) تبدیل می‌شود. امضای واجد‌شرایط (QES) MFA تقویت‌شده را الزام می‌کند — تایید هویت با سند هویتی + عامل تملک (کارت هوشمند یا QSCD). مقررات eIDAS صراحتاً MFA را نام نمی‌برد اما آن را از طریق الزامات تایید هویت قوی الزام می‌کند.

اجرای Certyneo : MFA برای تمام دسترسی‌های مدیر اجباری است (TOTP از طریق Google Authenticator یا OTP ایمیل انتخاب‌پذیری). برای امضاکنندگان، ترکیب ایمیل + OTP SMS به‌طور پیش‌فرض بر روی پاکت‌های سطح AES اعمال می‌شود. OTP و تایید هویت قوی را نیز ببینید.