Voor eIDAS had elk EU-lidstaat zijn eigen regelgeving voor elektronische handtekeningen, wat juridische fragmentatie veroorzaakte en grensoverschrijdende uitwisseling belemmerde. Een elektronische handtekening die geldig was in Frankrijk, werd niet noodzakelijk erkend in Duitsland of Spanje.
De verordening (EU) nr. 910/2014, bekend als eIDAS (Electronic IDentification, Authentication and trust Services), werd aangenomen op 23 juli 2014 en is van kracht gegaan op 1 juli 2016. Als verordening (geen richtlijn) is deze rechtstreeks en uniform van toepassing in alle 27 lidstaten, zonder nationale omzetting nodig.
eIDAS heeft drie hoofddoelstellingen: het creëren van een uniforme digitale markt in Europa door wederzijdse erkenning van elektronische identiteiten, het waarborgen van juridische zekerheid voor grensoverschrijdende elektronische transacties, en het tot stand brengen van een vertrouwenskader voor digitale diensten via gekwalificeerde aanbieders van vertrouwensdiensten (QTSP — Qualified Trust Service Provider).