ما از کوکیها استفاده میکنیم برای بهبود تجربه شما در سایت ما. کوکیهای کاملاً ضروری برای عملکرد سرویس همیشه فعال هستند. درباره سیاست کوکیهای ما بیشتر بدانید
توافقنامه عدم افشا (NDA) سندی است که به موجب آن دو طرف متعهد می‌شوند اطلاعات محرمانه‌ای را که در جریان مذاکرات تجاری، همکاری یا ارزیابی یک فرصت کسب‌وکار در اختیار یکدیگر قرار می‌دهند، افشا نکنند و صرفاً برای هدف توافق‌شده استفاده نمایند. مبنای اعتبار این توافق، اصل آزادی قراردادها موضوع ماده ۱۰ قانون مدنی است که به طرفین امکان می‌دهد تعهدات محرمانگی را با جزئیات دلخواه تنظیم کنند. چارچوب حقوقی: حقوق ایران فاقد یک قانون واحد و مدون در خصوص «اسرار تجاری» به شکلی که در برخی نظام‌های حقوقی دیگر وجود دارد، اما حمایت از اطلاعات محرمانه از طریق ترکیب تعهدات قراردادی، قواعد عمومی مسئولیت مدنی (اتلاف و تسبیب) در صورت ورود خسارت ناشی از افشای غیرمجاز، و در موارد خاص مقررات مرتبط با جرائم رایانه‌ای در خصوص افشای غیرمجاز داده‌های الکترونیکی صورت می‌گیرد. به همین دلیل، دقت در تنظیم بندهای قراردادی NDA اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا اصلی‌ترین ابزار حمایتی طرفین همین سند خواهد بود. نوع توافق: این الگو یک NDA دوطرفه (متقابل) است، یعنی هر دو طرف ممکن است اطلاعات محرمانه افشا کنند و هر دو ملزم به رعایت تعهد محرمانگی هستند؛ برخلاف NDA یک‌طرفه که تنها یک طرف افشاکننده است. ارکان اصلی: تعریف دقیق «اطلاعات محرمانه»، استثنائات (اطلاعاتی که پیش‌تر عمومی بوده یا مستقلاً کسب شده‌اند)، هدف مجاز استفاده از اطلاعات، مدت تعهد محرمانگی (که می‌تواند پس از پایان همکاری نیز ادامه یابد)، و ضمانت اجرا در صورت نقض. اشتباهات رایج: تعریف بیش از حد کلی یا مبهم از «اطلاعات محرمانه» که اجرای آن را دشوار می‌کند؛ عدم تعیین مدت مشخص برای تعهد محرمانگی؛ و نبود بند صریح درباره نحوه بازگرداندن یا امحای اطلاعات محرمانه پس از پایان همکاری. این سند صرفاً یک الگوی عمومی است و باید متناسب با ماهیت اطلاعات و شرایط خاص هر همکاری، پیش از استفاده توسط یک متخصص حقوقی بازبینی شود.
نام طرف اول
نشانی طرف اول
نام طرف دوم
نشانی طرف دوم
هدف افشای اطلاعات (مثلاً بررسی همکاری تجاری)
مدت تعهد محرمانگی پس از پایان همکاری (به ماه)
وجه التزام در صورت نقض (در صورت توافق)
تاریخ امضای توافقنامه