امضای بیومتریک در مقابل الکترونیکی: تفاوت‌ها و ارزش قانونی

مقدمه

در جهانی که دیجیتال‌سازی قرارداد تسریع می‌یابد، سردرگمی بین امضای بیومتریک و امضای الکترونیکی در بسیاری از بخش‌های حقوقی و منابع انسانی ادامه دارد. با این حال، این دو مفهوم واقعیت‌های فنی، سطوح مختلف اثبات و رژیم‌های حقوقی اساسی‌تر متفاوتی را شامل می‌شوند. یکی بر داده‌های فیزیولوژیکی منحصربفرد برای هر فرد متکی است؛ دیگری بر مکانیزم رمزنگاری‌ای متکی است که توسط قانون اروپا به رسمیت شناخته شده است. در سال ۲۰۲۶، زمانی که مقررات eIDAS ۲.۰ استقرار خود را در سطح اتحادیه اروپا تثبیت می‌کند، درک این تمایزات دیگر گزینه نیست: این یک ضرورت است تا اقدامات حقوقی خود را ایمن کنید. این مقاله تحلیل تخصصی تفاوت‌های بین امضای بیومتریک و امضای الکترونیکی، ارزش حقوقی آن‌ها و معیارهای انتخاب بر اساس زمینه کسب‌وکاری شما را ارائه می‌دهد.

---

امضای بیومتریک چیست؟

تعریف فنی و نحوه عملکرد

امضای بیومتریک فرایندی است که در آن یک فرد امضای دستخط خود را بر روی یک رسانه دیجیتال (تبلت، قلم) وارد می‌کند و در حین انجام این کار داده‌های بیومتریک رفتاری را ثبت می‌کند: سرعت طراحی، فشاری که اعمال می‌شود، شتاب حرکت، زاویه شیب. این پارامترها یک اثر انگشت پویا منحصربفرد را تشکیل می‌دهند که تکثیر دقیق آن توسط طرف ثالث دشوار است.

برخی سیستم‌های بیومتریک بیشتر از این می‌روند و داده‌های فیزیولوژیکی مانند اثر انگشت، تشخیص چهره یا رگ چشم را در نظر می‌گیرند، اما در زمینه امضای اسناد، این بردار رفتاری (امضای دستخط دیجیتال‌شده با ابرداده‌های آن) غالب است.

آنچه بیومتری تضمین نمی‌کند

علیرغم استحکام ظاهری‌اش، امضای بیومتریک به تنهایی دارای کاستی‌های قانونی اساسی است:

• این تکامل سند را تضمین نمی‌کند پس از امضا: چیزی از نظر فناورانه مانع اصلاح محتوا پس از وارد کردن امضا نیست.

• این بر هیچ گواهی دیجیتالی اصدارشده توسط مرجع تصدیق شناخته‌شده متکی نیست.

• پیوند آن با هویت امضاکننده به طور کامل به دستگاه جمع‌آوری و زنجیره نگهداری داده‌ها بستگی دارد.

• این شامل پردازش داده‌های بیومتریک طبق ماده ۹ RGPD است، که تعهدات محافظت تقویت‌شده و تعهد نگهداری ایمن این داده‌ها در تمام مدت نگهداری قرارداد را آغاز می‌کند.

خلاصه، امضای بیومتریک یک مکانیزم تایید هویت قوی است، اما به خودی خود یک امضای الکترونیکی طبق مقررات eIDAS تشکیل نمی‌دهد — مگر اینکه با مکانیزم‌های فنی دیگری که معیارهای مقررات را برآورده کند، همراه باشد.

---

امضای الکترونیکی طبق eIDAS چیست؟

سه سطح امضای الکترونیکی

مقررات eIDAS شماره ۹۱۰/۲۰۱۴ — که eIDAS ۲.۰ نسخه بازنگری آن است که از ۲۰۲۴-۲۰۲۵ الزام‌آور است — یک سلسله‌مراتب سه سطحی را تعریف می‌کند، که هر کدام درجه فزاینده‌ای از قابل‌اعتماد و ارزش اثبات کننده دارد:

• امضای الکترونیکی ساده (SES): هر فرایندی که امضاکننده را شناسایی کند (کد OTP، کادر انتخاب، تصویر امضا). ارزش اثبات پایه، مناسب برای اقدامات کم‌اهمیت.

• امضای الکترونیکی پیشرفته (SEA): منحصربفرد به امضاکننده، امکان تشخیص هر گونه تغییر بعدی سند را فراهم می‌کند، توسط داده‌هایی ایجاد می‌شود که فقط امضاکننده کنترل دارد (کلید خصوصی). منطبق با ماده ۲۶ eIDAS.

• امضای الکترونیکی واجد شرایط (SEQ): بالاترین سطح، متکی بر گواهی واجد شرایط اصدارشده توسط یک ارائه‌دهنده خدمات تایید هویت واجد شرایط (QTSP) ثبت‌شده در فهرست اعتماد ملی (Trust List). این از نظر حقوقی معادل امضای دستخط در تمام ایالات اعضای اتحادیه اروپایی است (ماده ۲۵، بند ۲ eIDAS).

برای مطالعه بیشتر در مورد این معماری نظارتی، راهنمای جامع مقررات eIDAS ۲.۰ را مشاهده کنید.

نقش گواهی‌های دیجیتالی و رمزنگاری

امضای الکترونیکی پیشرفته و واجد شرایط بر رمزنگاری نامتقارن متکی است: یک جفت کلید (عمومی/خصوصی)، الگوریتمی هش (SHA-256 یا بالاتر) و گواهی X.509 اصدارشده توسط مرجع تصدیق. هش سند با کلید خصوصی امضاکننده رمزگذاری می‌شود؛ هر گونه تغییر سند امضا را به طور غیرقابل‌برگشت باطل می‌کند.

این مکانیزم است که به امضای الکترونیکی واجد شرایط قدرت اثبات بالاتری می‌بخشد: دادگاه نمی‌تواند بدون اثبات تغییر آن آن را کنار بگذارد، منطبق با ماده ۱۳۶۷ قانون مدنی فرانسه.

اگر می‌خواهید مرور کلی بر راه‌حل‌های بازار داشته باشید، مقایسه راه‌حل‌های امضای الکترونیکی شما را کمک خواهد کرد تا ارائه‌دهندگان مختلف را بر اساس این معیارها ارزیابی کنید.

---

امضای بیومتریک در مقابل امضای الکترونیکی: جدول مقایسه تفاوت‌های کلیدی

ارزش حقوقی و قدرت اثبات

موارد اضافی که در آن بیومتری می‌تواند الکترونیکی را تکمیل کند

سناریوهایی وجود دارد که دو رویکرد می‌توانند به طور مفید ترکیب شوند: امضای الکترونیکی پیشرفته یا واجد شرایط می‌تواند مرحله تایید هویت بیومتریک را درج کند (تشخیص چهره، اثر انگشت) تا اطمینان از هویت را هنگام ایجاد امضا تقویت کند. در این حالت، بیومتری نقش یک عامل تایید هویت، نه مکانیزمی برای امضا را ایفا می‌کند.

این به‌ویژه در فرایند‌های پذیرش از راه دور (KYC تقویت‌شده) است که تایید هویت از طریق اسکن سند شناسایی و تشخیص چهره قبل از اصدار گواهی واجد شرایط انجام می‌شود. این ترکیب منطبق با الزامات استاندارد ETSI EN 319 401 در مورد سیاست‌های عمومی ارائه‌دهندگان خدمات تایید هویت است.

برای درک نحوه اعمال عملی این مکانیزم‌ها در بخش خود، راهنمای امضای الکترونیکی در سازمان موارد استفاده را بر اساس اندازه سازمان شرح می‌دهد.

---

چه داده‌هایی در هر حالت توسط RGPD شامل می‌شوند؟

بیومتری: یک دسته‌بندی داده خصوصی‌تر به‌ویژه حساس

داده‌های بیومتریک — که در ماده ۴(۱۴) RGPD به عنوان «داده‌های شخصی حاصل از پردازش فنی خاص، مربوط به ویژگی‌های فیزیکی، فیزیولوژیکی یا رفتاری یک فرد طبیعی» تعریف می‌شوند — تحت ماده ۹ RGPD قرار دارند. پردازش آن‌ها بر اساس اصل ممنوع است، مگر استثنای صریح (رضایت صریح، ضرورت برای اجرای قرارداد با تعهد قانونی و غیره).

عملاً، استقرار راه‌حل امضای بیومتریک شامل موارد زیر است:

• یک تجزیه و تحلیل تأثیر حفاظت داده‌ها (AIPD/DPIA) قبل از پیاده‌سازی الزامی است (ماده ۳۵ RGPD).

• تعیین یک DPO اگر قبلاً انجام نشده باشد.

• مدت نگهداری دقیقاً محدود و مستند.

• اقدامات تقویت‌شده ایمنی فنی و سازمانی، شامل رمزگذاری قالب‌های بیومتریک.

• یک مبنای حقوقی مستند برای هر پردازش.

امضای الکترونیکی واجد شرایط: نیمه‌کره RGPD مدیریت‌شدهتر

امضای الکترونیکی واجد شرایط داده‌های بیومتریک را طبق ماده ۹ پردازش نمی‌کند. این بر گواهی دیجیتالی متکی است که کلید عمومی را به هویت شخص پیوند می‌دهد، که این یک پردازش داده‌های شخصی عادی (هویت مدنی، آدرس الکترونیکی، شماره گواهی) است. بار انطباق RGPD بنابراین به‌طور قابل‌توجهی کاهش می‌یابد.

این تفاوت اغلب در آگهی‌های درخواست توجه کمتری می‌یابد: یک بخش حقوقی که بیومتری را برای «مدرنیتی» انتخاب می‌کند، می‌تواند با ریسک RGPD نامتناسب برای اقدامات که این سطح تایید هویت را نیاز ندارند، مواجه شود.

---

چگونه در سال ۲۰۲۶ بین امضای بیومتریک و الکترونیکی انتخاب کنیم؟

معیارهای تصمیم‌گیری بر اساس ماهیت اقدام

سطح امضای مناسب بستگی به ریسک حقوقی مرتبط با اقدام، ارزش اثبات مورد نیاز و حساسیت داده‌های پردازش‌شده دارد. شبکه خواندن توصیه‌شده به شرح زیر است:

• اقدامات معمول، ریسک کم (سفارش، پیشنهاد، شرایط و ضوابط پذیرفته شده): امضای ساده کافی است، بیومتری غیر ضروری است.

• قرارداد منابع انسانی، NDA، وکالت: امضای پیشرفته توصیه می‌شود — این ردیابی و یکپارچگی سند قوی را بدون پیچیدگی RGPD بیومتری فراهم می‌کند.

• اقدامات اصیل، تراکنش‌های نقل‌ونتقال، اقدامات دفتر ثبت: امضای واجد شرایط الزامی یا بسیار توصیه‌شده است؛ بیومتری می‌تواند به عنوان لایه تایید هویت دخیل شود.

• بخش بانکی، KYC، پذیرش از راه دور: ترکیب بیومتری (تایید هویت) + گواهی واجد شرایط برای امضای اسناد.

ماشین حساب بازگشت سرمایه‌گذاری امضای الکترونیکی شما را قادر می‌سازد تا بازگشت سرمایه‌گذاری را بر اساس حجم و ماهیت اقدام‌های خود برآورد کنید، و هزینه‌های انطباق RGPD مرتبط با هر رویکرد را درج کنید.

تحولات eIDAS ۲.۰ برای نظارت در سال ۲۰۲۶

EIDAS ۲.۰ کیف‌پول هویت دیجیتالی اروپایی (EUDIW) را معرفی می‌کند، که استقرار عملیاتی آن برای ۲۰۲۶-۲۰۲۷ انتظار می‌رود. این کیف‌پول شهروندان اروپایی را قادر می‌سازد تا صفات هویت خود — از جمله داده‌های بیومتریک — را در یک کیف‌پول صدور‌شده ذخیره کنند، که برای تایید هویت و امضای اسناد قابل استفاده است.

این تحول دو جهان را نزدیک می‌کند: بیومتری یک صفت هویت تصدیق‌شده می‌شود که در جریان امضای واجد شرایط قابل استفاده است، بدون اینکه داده‌های خام را به ارائه‌دهنده امضا افشا کند. این یک تغییر پارادایمی بزرگ است که DSI و بخش‌های حقوقی باید اکنون در نقشه راه خود پیش‌بینی کنند.

برای نظارت ساختاریافته بر این تحولات، راهنمای Certyneo در مورد مقررات eIDAS ۲.۰ به طور مرتب با آخرین انتشارات کمیسیون اروپا و ENISA به‌روزرسانی می‌شود.

چارچوب قانونی قابل اجرا برای امضای بیومتریک و الکترونیکی

قانون مدنی فرانسه: مواد ۱۳۶۶ و ۱۳۶۷

ماده ۱۳۶۶ قانون مدنی اصل بنیادی را مطرح می‌کند: «نوشتار الکترونیکی دارای همان قدرت اثبات نوشتار بر روی کاغذ است، تحت شرطی که شخصی که از آن سرچشمه می‌گیرد بتواند به طور صحیح شناسایی شود و تحت شرایطی تدوین و نگهداری شود که یکپارچگی آن را تضمین کند.» ماده ۱۳۶۷ روشن می‌کند که امضای الکترونیکی «استفاده از فرایند قابل‌اعتمادی برای شناسایی است که تضمین پیوند آن با اقدامی است که برای آن وارد می‌شود». این فرض قابل‌اعتماد برای امضای واجد شرایط طبق eIDAS را مطرح می‌کند.

امضای بیومتریک به تنهایی لزوماً الزام یکپارچگی سند مطرح‌شده در ماده ۱۳۶۶ را برآورده نمی‌کند، مگر اینکه با مکانیزم مهر رمزنگاری‌شده سند همراه باشد.

مقررات eIDAS شماره ۹۱۰/۲۰۱۴ و eIDAS ۲.۰ (مقررات اتحادیه ۲۰۲۴/۱۱۸۳)

مقررات eIDAS اصلی سه سطح امضا را تعریف می‌کند (ساده، پیشرفته، واجد شرایط) در مواد ۳، ۲۶ و ۲۸-۳۲. امضای واجد شرایط از اثر حقوقی معادل امضای دستخط در تمام ایالات اعضا برخوردار است (ماده ۲۵، بند ۲)، که این به آن اهمیت متقاطع‌منطقه‌ای منحصربفرد می‌بخشد.

EIDAS ۲.۰ (مقررات اتحادیه ۲۰۲۴/۱۱۸۳، که در ۲۰۲۴ اجرا درآمد) این چارچوب را توسط معرفی کیف‌پول هویت دیجیتالی اروپایی (EUDIW)، گواهی‌های الکترونیکی ویژگی‌های واجد شرایط (QEAA) و الزامات تقویت‌شده برای QTSP تقویت می‌کند. این سلسله‌مراتب سیگنچر را به طور اساسی تغییر نمی‌دهد، اما اکنون استفاده از صفات بیومتریک در فرایند‌های شناسایی را تعریف می‌کند.

RGPD شماره ۲۰۱۶/۶۷۹: تعهدات خاص برای بیومتری

ماده ۴(۱۴) داده‌های بیومتریک را به عنوان یک دسته‌بندی خصوصی تعریف می‌کند. ماده ۹ پردازش آن‌ها را به طور پیش‌فرض ممنوع می‌کند. ماده ۳۵ یک DPIA قبلی را اجباری می‌کند. ماده ۸۳ جریمه‌هایی را تا ۲۰ میلیون یورو یا ۴٪ سالانه درآمد جهانی در صورت تخلف جدی تعریف می‌کند. CNIL دستورالعمل‌های خاصی در مورد پردازش‌های بیومتریک منتشر کرده است (تصمیم شماره ۲۰۲۲-۱۱۸)، به‌ویژه شبه‌نام‌گذاری قالب‌های بیومتریک و نگهداری آن‌ها جداگانه از سند امضا‌شده را الزام می‌کند.

استاندارهای ETSI قابل اجرا

• ETSI EN 319 132: مشخصات فنی برای ایجاد امضای الکترونیکی پیشرفته (XAdES, CAdES, PAdES).

• ETSI EN 319 401: سیاست عمومی برای ارائه‌دهندگان خدمات تایید هویت.

• ETSI EN 319 411: الزامات برای مراجع تصدیق اصدار کننده گواهی‌های واجد شرایط.

قالب‌های PAdES (امضای الکترونیکی PDF پیشرفته) در جریان‌های سندی B2B پراستفاده‌ترین هستند و یکپارچگی و عدم‌انکار را بر اساس استاندارهای قابل حسابرسی تضمین می‌کنند.

خلاصه ریسک‌های قانونی

انتخاب امضای بیومتریک بدون ادغام رمزنگاری شرکت را در معرض سه ریسک اساسی قرار می‌دهد: (۱) غیرقابل‌قبول بودن شهادت در صورت دعوای قضایی اگر یکپارچگی سند قابل اثبات نباشد؛ (۲) تنبیه RGPD برای پردازش غیرقانونی داده‌های حساس؛ (۳) عدم‌انطباق متقاطع‌منطقه‌ای در تبادل‌های درون‌تحادیه‌ای که فقط امضای واجد شرایط فرض‌شده معادل امضای دستخط است.

سؤالات متکرر

آیا امضای بیومتریک در فرانسه دارای ارزش قانونی است؟

امضای بیومتریک به تنهایی نمی‌تواند به عنوان امضای الکترونیکی در معنای قانون eIDAS محسوب شود. این روش می‌تواند به عنوان مکانیزم تقویت شده احراز هویت عمل کند، اما نه تمامیت سند را تضمین می‌کند و نه پیوند آن را با گواهی دیجیتالی معتبر برقرار می‌کند. ارزش اثباتی آن در برابر دادگاه فرانسوی کاملاً به کیفیت دستگاه جمع‌آوری و زنجیره حفاظت داده‌ها بستگی دارد، و هیچ تصور قانونی در حمایت آن وجود ندارد.

تفاوت عملی بین امضای الکترونیکی پیشرفته و امضای الکترونیکی واجد شرایط چیست؟

امضای پیشرفته بر کلید خصوصی تحت کنترل امضاکننده استوار است و هرگونه تغییر بعدی سند را تشخیص می‌دهد، اما تنها از تصور قانونی قابل‌اعتماد بهره‌مند است. امضای واجد شرایط که توسط ارائه‌دهنده خدمات قابل اعتماد ثبت‌شده در فهرست رسمی ملی صادر می‌شود، به موجب ماده ۲۵ بند ۲ قانون eIDAS در سراسر اتحادیه اروپا از نظر قانونی معادل امضای دستی است. دادگاه‌ها نمی‌توانند آن را بدون اثبات تحریف آن کنار بگذارند.

آیا داده‌های بیومتریک جمع‌آوری‌شده در هنگام امضا توسط RGPD محافظت می‌شوند؟

بلی. داده‌های بیومتریک رفتاری — فشار، سرعت، زاویه خط — در دسته داده‌های حساس مطابق ماده ۹ RGPD قرار می‌گیرند. پردازش این داده‌ها نیازمند مبنای قانونی خاص، معمولاً رضایت صریح امضاکننده، و همچنین اقدامات امنیتی تقویت‌شده است. شرکتی که این داده‌ها را جمع‌آوری می‌کند باید آن‌ها را به‌طور ایمن و در طول دوره حیات قرارداد مربوطه نگهداری کند.

آیا می‌توان امضای بیومتریک و امضای الکترونیکی را ترکیب کرد تا اثبات را تقویت کرد؟

بلی، این ترکیب از لحاظ فنی و قانونی امکان‌پذیر است. امضای الکترونیکی پیشرفته یا واجد شرایط می‌تواند مرحله احراز هویت بیومتریک را شامل شود — تشخیص چهره یا اثر انگشت — تا تقویت تأیید هویت امضاکننده را تقویت کند. در این صورت، سطح eIDAS امضای الکترونیکی ارزش قانونی اقدام را تعیین می‌کند؛ بیومتری احراز هویت را تقویت می‌کند بدون تغییر در صلاحیت قانونی روش.

چه نوع قراردادهایی به‌طور اجباری نیازمند امضای الکترونیکی واجد شرایط هستند؟

حقوق فرانسوی و قانون eIDAS امضای واجد شرایط را تنها در موارد محدود الزامی می‌کنند، به‌ویژه برخی از اسناد دفاتری غیرحضوری یا مناقصات عمومی خاص. برای اکثر قراردادهای تجاری معمول، امضای پیشرفته کافی است. با این‌حال، برای اسنادی با اهمیت بالا — انتقال صناديق تجارت، اسناد خصوصی با حداکثر ارزش اثباتی — امضای واجد شرایط بیشترین امنیت قانونی را فراهم می‌کند و هرگونه مناقشه درباره معادل‌بودن با شکل دستی را برطرف می‌کند.

سناریوهای کاربردی نمایشی

سناریو ۱: یک دفتر وکالت که وکالت‌نامه‌ها و اسناد دادرسی را مدیریت می‌کند

این سناریوها جنبه نمایشی دارند: آن‌ها موقعیت‌های نمونه را توصیف می‌کنند و هیچ نتیجه اندازه‌گیری‌شده‌ای از یک مشتری واقعی گزارش نمی‌دهند. یک دفتر وکالت با ۱۵ همکار که سالانه حدود ۴۰۰ وکالت‌نامه موکل و تعداد زیادی سند دادرسی را پردازش می‌کند، در ابتدا قصد داشت برای مدرن‌سازی فرایندهای امضا در جلسات حضوری با موکلان، یک راهکار امضای بیومتریک به‌کار گیرد. تحلیل حقوقی پیشینی دو مانع اصلی را نشان داد: نبود تضمین یکپارچگی سند پس از امضا و ضرورت انجام یک ارزیابی کامل اثر حفاظت از داده‌ها (DPIA) برای پردازش داده‌های رفتاری ثبت‌شده.

این دفتر می‌تواند برای وکالت‌نامه‌های معمول از یک امضای الکترونیکی پیشرفته (سطح SEA) استفاده کند و برای اسنادی که مبالغ بالایی را درگیر می‌کنند از یک امضای الکترونیکی واجد شرایط بهره ببرد. زمان امضا کوتاه‌تر می‌شود، انطباق با RGPD بدون پردازش داده‌های بیومتریک حفظ می‌شود و موکلان از یک فرایند کاملاً از راه دور رضایت دارند. میزان این بهبود باید در محدوده واقعی دفتر، پیش و پس از یک آزمایش پایلوت، سنجیده شود. راهکارهای اختصاصی دفاتر حقوقی این سطوح امضا را به‌صورت بومی در خود جای داده‌اند.

سناریو ۲: یک شرکت کوچک و متوسط صنعتی با فرایند پذیرش تأمین‌کنندگان از راه دور

یک شرکت کوچک و متوسط صنعتی با ۱۸۰ کارمند که سالانه حدود ۳۵۰ قرارداد با تأمین‌کنندگانی در ۱۲ کشور اروپایی مدیریت می‌کند، می‌خواست فرایندهای قراردادی خود را سرعت بخشد و در عین حال تعهدات فرامرزی خود را از نظر حقوقی ایمن کند. مدیریت حقوقی در ابتدا بیومتری را در شرایط مرجع خود گنجانده بود، چرا که جذب استدلال بازاریابی «اصالت تقویت‌شده» شده بود.

پس از ممیزی، توصیه این بود که برای تمام قراردادهای چارچوب و الحاقیه‌های مالی مهم، یک امضای الکترونیکی واجد شرایط با تکیه بر یک QTSP ثبت‌شده در فهرست اعتماد اروپایی به‌کار گرفته شود. بیومتری (تأیید چهره) تنها می‌تواند به‌عنوان یک مرحله احراز هویت در زمان ثبت‌نام اولیه تأمین‌کنندگان جدید، پیش از صدور گواهی آن‌ها، حفظ شود. زمان انعقاد قرارداد می‌تواند کوتاه‌تر شود، اختلافات مربوط به اعتراض به امضا محدود می‌شود و انطباق باید توسط مسئول حفاظت از داده‌ها (DPO) در هر یک از حوزه‌های قضایی طرف‌های همکار تأیید شود. میزان این بهبود باید در محدوده واقعی شرکت، پیش و پس از یک آزمایش پایلوت، سنجیده شود.

سناریو ۳: یک گروه بیمارستانی برای رضایت‌نامه‌های بیماران و قراردادهای منابع انسانی

یک گروه بیمارستانی با حدود ۹۰۰ تخت و ۲٬۲۰۰ کارمند مجبور بود دو جریان اسنادی با الزامات متضاد را از هم جدا کند. برای رضایت‌نامه‌های بیماران، مقررات بهداشتی (مواد L.1111-4 و L.1111-11 قانون بهداشت عمومی فرانسه) شناسایی قطعی بیمار را الزامی می‌کند؛ بیومتری (اثر انگشت) در نظر گرفته شد اما به دلیل محدودیت‌های ماده ۹ RGPD و پیچیدگی مدیریت الگوها برای جمعیتی متنوع شامل سالمندان یا افراد کم‌توان جسمی، کنار گذاشته شد. یک امضای الکترونیکی ساده دارای مهر زمانی همراه با احراز هویت از طریق کدی که به تلفن بیمار ارسال می‌شود انتخاب شد که با توصیه‌های CNIL برای این مورد کاربرد مطابقت دارد.

برای قراردادهای منابع انسانی (۲٬۲۰۰ قرارداد کار، الحاقیه‌ها، شرح شغل‌ها)، این گروه می‌تواند یک راهکار امضای پیشرفته یکپارچه با سامانه اطلاعات منابع انسانی خود به‌کار گیرد که زمان اداری پردازش هر پرونده را کاهش می‌دهد. میزان این بهبود باید در حجم واقعی پرونده‌ها، پیش و پس از یک آزمایش پایلوت، سنجیده شود. بخش سلامت از راهکارهای متناسبی برخوردار است که این الزامات نظارتی خاص را در خود جای داده‌اند.